آموزش گیتاراجزای گیتارتنظیم و نگهداریرایگان

پل های ترمِلو : یک راهنما حاصل سال ها تجربه

پل های ترمِلو : مسیر پیشرفت

پل های ترمِلو: یک راهنما حاصل سال ها تجربه

تا حالا براتون سوال پیش نیومده که چه تفاوتی بین پُل های ترمِلو وجود داره؟

وَمی بارها، ( پل های ترمِلو / پل های ویبراتو، اگر که بخوایم از اسم های درستشون استفاده کنیم)، یک وسیله خیلی معمول در دنیای گیتار هستن. از سال 1930 روی گیتارها بکار گرفته میشن و انواع مختلفی هم دارن. حالا با دسترس بودن این گزینه، شاید سردرگم باشید که چه تفاوتی با هم دیگه دارن. خب، اینجا یه راهنما براتون آوردیم که انواع اصلی که انتظار دیدنشون رو روی گیتارهای جدید دارید رو توضیح میده …

پل های ترمِلو

 

اشتراک ویژه محصولات

مدل بیگزبی (The Bigsby)

اشتراک ویژه گیتار

بیگزبی وسیله ای بود که پل های ترمِلو رو جهانی کرد، البته اولین پل روان نبود. اگرچه، کافمن ویبرولا اولین بار روی گیتارهای اِپیفون خودنمایی کرد و بعدش روی ریکِن بَکِرها ظاهر شد. با اینکه یک وسیله جدید بود، شهرتی بدی در از تیون خارج کردن گیتار داشت، این اتفاق بخاطر طراحی فنر پیچشی اتفاق افتاد. مِرل تراویس گیتاری رو اجرا میکرد که روی اون از این پُل ها کار شده بود. بخاطر عدم پایداری، این پُل رو پیش یکی از دوستان مکانیک خودش به اسم پاول ادِربِرت بیگزبی برد تا اگر ممکن بود، این مشکل رو بر طرف کنه. اما بیگربی نتونست و در نهایت یه سیستم ترمِلوی جدید طراحی کرد. اینطوری پُل بیگزبی به دنیا اومد.

پل های ترمِلو : مدل بیگزبی

 

اساسا، پل های ترمِلو بیگزبی بر اساس پُل راکِر طراحی شده. توی اون تارها به میله های فلزی متصل شدن، اونجایی که دست ترمِلو به بدنه متصل شده. پُل با فنر کانتر بالانس شده. زمانی که دست به سمت جلو هل داده میشه، فنر شل میشه و پیچ پایین میاد. زمانی که دست رها میشه، به موقعیت ابتدایی خودش برمیگرده. هنوز هم بیگزبی از محبوبیت زیادی برخوردار هستش، از طرفی بخاطر ظارهر قدیمی و خیره کنندش، از طرف دیگه بخاطر احساس و صدای بخصوصش. در نتیجه، اغلب اون ها رو روی گیتارهای سبک آرکتاپ کلاسیک می بینید. اگر چه، در مقایسه با بعضی از طراحی های جدید تر، از تیونینگ ناپایدار تری برخوردار هستش. بعلاوه، شما فقط می تونید توی پیچ پایین بیاین، و اونم نه خیلی زیاد. اما برای بعضی افراد این بهای نا چیزی محسوب میشه …

پل های ترمِلو : مدل بیگزبی فِندِر (The Fender Synchronised Tremolo)

پل های ترمِلو : مدل بیگزبی فِندِر

 

لِئو فِندِر چیزی رو توسعه داد که به عنوان دومین گام اساسی در جهت توسعه پل های ترمِلو ازش یاد میشه، به احتمال زیاد این پُل در میانه زمان طراحی یکی از شاهکار ترین گیتارها و آمپلی هاش بوجود اومده … این پُل اولین بار رو یکی از همین گیتارها رخ نمایی کرد:یعنی اِستراتوکَستِر …  این پُل با یکپارچگی پُل و قطعه دم کار میکنه.

قطعه دم یک تکه فلز تو پر هستش که درون گیتار پنهان شده و یه طراحی تار به بدنه ایجاد میکنه. این قطعه به سه تا فنر وصل هستش که در پشت گیتار پنهان شدن. دسته در بین پل و قطعه دم حرکت میکنه تا یه اتصال محکم ایجاد کنه، از تنش متفاوت بین تارها و فنر ها برای محکم نگه داشتن پیچ در محل قرار گیری بهره می بره.

پل های ترمِلو : مدل بیگزبی فِندِر

 

بر خلاف بیگزبی، سیستم پل های ترمِلو ی فِندِر می تونه روی بدنه بیاد یا اینکه با یه فاصله بین اون قرار بگیره و بهش اجازه میده تا پیچ صدا رو زیاد یا کم کنه. بخاطر اینکه قطعه دم با پل حرکت میکنه، استفاده از طراحی فِندِر پایداری بیشتری داره و کمتر به مشکلات بر هم خوردگی تیونینگ مواجه میشه. اگرچه، هنوز هم دامنه پی محدودی داره، طیف وسیعی از طراحی های مدرن از این مدل الهام گرفتن و این مدل به سیستم فِندِر با محور دو نقطه ای ارتقاع پیدا کرد که امروزه از اون استفاده میشه. راستی!!! لِئو فِندِر بود که به اسم اشتباهی روی این سیستم گذاشت (البته بعضیا میگن از قصد این کار رو انجام داد)، یعنی باز هم ترِمِلو، اسم درستش سیستم ویبراتو بود، ویبراتو به پیچ مربوط میشه و تِرِمِلو به ولوم ارتباط داره …

پل های ترمِلو : مدل بیگزبی فِندِر

سیستم های ترِمِلوی قفل کن

پل های ترمِلو : سیستم قفل کن

پل های ترمِلو ی قفل کن به سبک راک ، متال و همه روش های گیتار شرِدینگ دیگه منگنه شده. فِلوید دی رُز از مدل اصلی این سیستم در سال 1979 پرده برداری کرد، شاید هدیه کردن اولین مدل این پل های ترمِلو به اِدی وَن هالِن بود که باعث شناخته شدن بیشتر فلوید رُز شد. طراحی بیشتر قسمت های خودش رو به سیستم اِسترات مدیون هستش اما بخش قفل کن که توی اسمش میاد بر میگرده به این موضوع که تارها در یک نقطه قفل میشن. ویژگی تیغه سردسته یعنی مکانیزم قفل های آلِن خور، طراحی شدن تا که بعد از تیونینگ، تارها رو در جای خودشون نگه دارن. بعلاوه، مدل های بعدی یه سیتم قفل رو هم به پُل اضافه کردن که در کل، پایداری بیشتری به تیونینگ میده.

پل های ترمِلو : سیستم قفل سر دسته

 

جدای از مدل های ابتدایی، پل های فلوید رُز، تعدادی فاین تیونِر در قسمت پُل دارن که به تارها این اجازه رو میدن تا بعد از قفل شدن تیغه سردسته باز هم تیون بشن. سیستم فلوید رُز یه سیستم روان هستش، یعنی اینکه سطح پشت کنده شده و با تنش بین تارها و فنر ها و پلی که بین اون ها روان هستش، به پیچ این اجازه رو میده که به سرعت بالا بیاد یا که افت داشته باشه. دلیل اصلی اینکه نوازنده ها از پل های ترمِلو مثل فولید رُز استفاده میکنن این موضوع هستش که این دست پُل ها محدوده وسیعی از پیچ رو به ما ارائه میدن. اگر بدنبال اجرای یه سقوط یا صعود پیچ بزرگ هستین، شاید نتونید با هیچ چیز دیگه مگر با پدال های افکت صوتی بهشون دست پیدا کنید….

پل های ترمِلو : سیستم قفل دار

 

البته بخش قفل کن که توی اسم اومده هم بیانگر پایدار تر بودن هستش، تنها مشکل این سیستم اینه که تنظیم کردنش موی سر آدم رو سفید میکنه!!! البته نه همیشه، اما اذیت میکنه. بعلاوه اگر که پِیج تارها رو عوض کنید، این تغییر در تنش می تونه باعث بشه که پُل به جلو یا عقب بشینه که یعنی یه تنظیم دیگه نیاز پیدا میکنه … این مدل هایی که در بالا براتون توضیح دادیم معمول ترین مدل های پُل تِرِمِلو بودن، البته مدل های دیگه ای هم وجود دارن اما اکثرشون بر اساس همین سه نوع اصلی طراحی شدن.

متشکر که تا پایان این مقاله هم ما رو همراهی کردین، امیدواریم که تونسته باشیم کمی توی شناخت پل های ترِملو کمکتون کرده باشیم، اگر پیشنها یا انتقادی دارین، خوشحال میشیم که اون ها رو بشنویم، لطفا ما رو از نظرات خودتون مطلع کنین …

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن