آموزش گیتارتئوری موسیقیجهاندسته‌بندی نشدهرایگانسبک زندگی

نگاهی به زندگی و آثار تام مُرِلو

تام مُرِِلو ستاره ای در لیست رولینگ استُن

تام مُرِلو ستاره ی هم اکنون

فقط چند تا گیتاریست راک در ۱۹۹۰ وجود داشتن که به اندازه تام مُرِلو تکان دهنده باشن. اون سبک های مختلفی رو با اجرای خود ترکیب کرد و آثارش در گروه ها و پروژه های سولوی مختلف در قرن ۲۱ پخش شدن. سبک اجرای خاصش یک عضو حیاتی در حملات رَپ- متال گروه رِیج اِگِنست دِ ماشین در اواخر دهه ۹۰ میلادی بود، که به مُرِلو و گروهش توی دریافت جایزه گِرَمی و چندین موفقیت بزرگ کمک کرد. بعد از سال ۲۰۰۰ صدای بخصوص اجرای مُرِلو رو میشد توی گروه های بزرگ آودیو اِسلِیو (َAudioslave)، پرافِت آف رِیج (Prophets Of Rage) و کلاب اجتماعی (Street sweeper) شنید. مُرِلو همچنین یه خواننده سیاسی و یه هنرمند سولو هستش که با عنوان نایت واچمَن (Nightwatchman) هم نمایش اجرا کرده.

تام مُرِلو
تام مُرِلو

تام مُرِلو در ۳۰ مِی سال ۱۹۶۴ در هارلِم بدنیا اومد، توسط مادرش بزرگ شد (که چند دهه بعد در ساخت سازمان ضد سانسور والدین برای راک و رَپ کمک کرد) در نوجوانی در لیبرتی ویل ایالت ایلینویز به هر دوی راک و سیاست علاقمند گردید، و تقریبا میشه گفت که گیتار رو به صورت خود آموز یاد گرفت ( در واقع، بیشتر چیز ها رو زمانی یاد گرفت که در دانشگاه هاروارد روزی هشت ساعت تمرین میکرد، اونجا به تحصیل دانش سیاست مشغول بود). بعد از فارغ التحصیلی، تام مُرِلو به لُس آنجلس نقل مکان کرد و در اونجا تصمیم گرفت که یک زندگی کاری برای موزیک تشکیل بده (و در اون زمان خرجش رو با منشی گری سناتور کالیفرنیا تامین میکرد). در اواخر دهه ۸۰، مُرِلو به عضوی از نوازنده های اِل اِی یعنی گروه لاک آپ (Lock Up) در امده بود، که تنها آلبوم خودشون یعنی (Something Bitchin’ This Way Comes) رو در سال ۱۹۸۹ منتشر کردن و بخاطر شنیده نشدن این آلبوم بعد از انتشار گروه از بین رفت.

تا مُرِلو
تا مُرِلو

اما مُرِلو برای پروژه بعدی خودش برنامه داشت، برنامه این بود که سیاست و تفکر گرایی (ایده رو از هنرمندان مورد احترامی مثل کِلَش و پابلیک اِنِمی دریافت کرد) رو با موزیک درگیر تر کنه. با بهم پیوستن تام مُرِلو و خواننده رَپ زَک دِ لا روچا، نوازنده بِیس تیم کامِرفورد و دِرامِر برَد ویلک گروه رِیج اِگِنست دِ ماشین در سال ۱۹۹۱ بوجود اومد. یه دوره کاری چهار آلبومی داشت، یعنی آلبوم ۱۹۹۲ (آلبومی که به چراغ راه خیلی از نوازنده های سبک رَپ / مُتال تبدیل شد و چشم گروه های بیشماری رو باز کرد). آلبوم Evil Empire در سال ۱۹۶۹، آلبوم The Battle of Los Angeles در سال ۱۹۹۹ و  Renegades در سال ۲۰۰۰ این گروه رو صدر جدول رهبران گروه های راک زمان خودش قرار داد.

اما در این زمان خبر اختلاف دِ لا روچا و و سایر اعضای گروه به گوش رسید ( قضیه از اینجا بوجود اومد که دِ لا روچا میگفت می خواد یه آلبوم سولو از خودش بسازه)، و کمی بعد از انتشار چهارمین آلبوم، دِ لا روچا گروه رو ترک کرد. بدون لغزش تام مُرِلو و سایر اعضای گروه به کریس کُرنِل خواننده سابق گروه Sound garden در خواست همکاری دادن و یه گروه از تشکیل دادن، این گروه بعد ها به اسم گروه Audioslave نامگذاری شد. آثار این گروه عضو ده البوم برتر از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ شناخته شد و این گروه هم در سال ۲۰۰۷ اعلام انحلال کرد.

تام مُرِلو علاوه بر کارهایی که در گروه های اصلی خودش اجرا میکرد، استعداد اجرای خودش در ساخت آلبوم رو در اختیار هنرمندان زیادی از جمله  KRS-One, the Prodigy, Wu-Tang Clan, Cypress Hill, Johnny Cash, Tool, Bruce Springsteen, Primus و Run-D.M.C قرار داد.

مُرِلو نمایش های سولوی زیادی تحت تاثیر گذشته سیاسی فُلک خودش رو تحت عنوان the Nightwatchman منتشر کرد. که اون ها رو از اعتراضات مردمی به کشور آمریکا الهام گرفته بود اون اولین نمایش تحت عنوان نایت واچمَن خودش یعنی One Man Revolution رو در سال ۲۰۰۷ منتشر کرد، که بعدش در سال ۲۰۰۸ اثر The Fabled City منتشر شد، سومین تنظیم نایت واچمَن یعنی Union Town در تابستان سال ۲۰۱۱ منتشر شد که تمام سود این اثر به جامعه کارگران آمریکا اهدا گردید.

 

تام مُرِلو مستِر کلاس

پروژه بعدی مُرِلو یه سوپر گروه دیگه بود، اون به دید سیاسی خودش ادامه داد و نوازنده های گیتار رو برگردوند به ریشه فانک و هیپ هاپی که برای اولین بار با گروه رِیج اِگِنست دِ ماشین عرضه کرده بود. گروه پرافِت آف رِیج (prophets of Rage) در سال ۲۰۱۶ تاسیس شد. این گروه، اعضای گروه رِیج اِگِنست دِ ماشین و آودیو اِسلیِو (یعنی کامِرفورد، ویلک) و چاک دی از گروه پابلیک اِنِمی و دیجِی لورد و همچنین بی ریِل از گروه سیپرس هیل رو دور هم جمع کرد و در سال ۲۰۱۷ آلبوم Fantasy رو منتشر کردن.

سال بعد، تام مُرِلو برای پنجمین آلبوم سولوی خودش یعنی آلبوم Atlas Underground یه لیست از ستارگان رو دعوت کرد. علاوه بر نوازنده های الکترونیک مثل نایف پارتی، اِستیو آوکی و بِیس نِکتار، اون همچنین گزینه های رَپی همچون بیگ بوی، کیلِر مایک، جی زِد آ و آر زِد آ رو هم در لیست اورد. در ماه مِی ۲۰۱۹ شاهد تک آهنگ “Can’t Stop the Bleeding” از این گروه بودیم.

اینجا سعی میکنیم بریده ای از پنج تا  آهنگ های معروف تام مُرِلو براتون بزاریم تا بیشتر با سبک اجرای این نوازنده آشنا بشین، بهتره که این آهنگ ها رو همه گیتاریست ها بشنون:

 

  1. آهنگ ” Killing In The Name” در سال ۱۹۹۲ از گروه رِیج اِگِنست دِ ماشین

………………..

یه آهنگ کلاسیک مدرن با ریف های بزرگ که ویژگی فرهنگی خودش رو هم داره، این ویژگی در سالگرد ۳۰ سالگی تولد اثر هنوز در حال افزایش هستش. در ریتم گیتار ویژگی شاخص تام مُرِلو یعنی ریف های سنگین و پشت سر هم وجود دارن که آهنگ رو به یه نقطه عطف بزرگ میبرن.

در بخش لید گیتار، یه هنر دیگه از مُرِلو می بینیم (توی دقیقه ۳:۵۰) که به زیبایی از وَمی پِدال برای دستیابی به نُت های بالای ملودرامیک استفاده میکنه .

 

اشتراک ویژه محصولات
  1. آهنگ Like A Stone در سال ۲۰۰۲ از گروه آودیو اِسلِیو

………………………….

آثار گروه آودیو اِسلِیو کمی از آثار RATM ملو تر هستن، که یعنی المان ساده سازی ملودیک تام مُرِلو، یعنی چیزی که آهنگی مثل Like A Stone  یه مثال خوب برای اون هستش.

با یه ریف ملودیک خیلی ساده کار رو شروع میکنه، به فرِیز های دو نتی میرسه، یه بوم بی نقص برای لیریک های صحنه ساز کریس کُرنِل فراهم میکنه.

تو خود سولو هستش که تام مُرِلو خودش رو نشون میده ، از ویبراتو و پدال وَمی برای تولید چیزی ورای این دنیا استفاده میکنه، در حالیکه احساس و ملودی آهنگ رو هم حفظ میکنه.

چیزی که اینجا ارزش گفتن داره اینه که حرکات سوییپ وَمی پدال اینطور نیستن که مستقیم برن به پیچ شیفت داده شده، بلکه اینکار رو با خزیدن در طیف صدای پدال انجام میدن. این موضوع یه صحنه خیزش زیبا برای رسیدن به نُت ایجاد میکنه.

 

اشتراک ویژه گیتار
  1. آهنگ “Rise Up” در سال ۲۰۱۰

………………………………….

یکی از مثال هایی که توی اون هنرمندان تصدیق میکنن که صدای خروجی تام مُرِلو یه ترکیب خلاقانه هستش. بخش وِرس و اُوِر دِرایو گیتار تقریبا فانکی هستش و زمانی که با ریف کُرِس ترکیب میشه ، یه تِرَک گیتار بوجود میاره که در جای مناسبش نشسته.

علامت اوج های هیجانی مُرِلو و روش به خصوصش در اعمال محدودیت های مِلو در بخش های گیتار انرژیک، یه بوم عالی برای سایپرس هیل (همکار تام در این آهنگ) بوجود میاره. این قضیه مخصوصا توی ثانیه ۲:۳۰ خودش رو نشون میده. مُرِلو تمام سولو رو بر پایه اِسلاید های اُوِر درایو شده با استفاده از ویبراتو و بِند کردن، بوجود آورده.

 

  1. آهنگ ” Bulls On Parade” در سال ۱۹۹۶ از گروه اِویل اِمپایر

…………………..

با پیروی از سبک لِد زِپلین، ریفی که که در حدود ثانیه ۲۵ وارد بازی میشه، یک المان کلیدی دیگه از سبک اجرای مُرِلو رو مثال میزنه.  این که فقط استفاده از افکت ها نیست که به اجراش اهمیت میده بلکه ریتمی که با استفاده از افکت ها بدست میاره اهمیت داره، اون به شدت درخشان از صداهای سویپینگ حاصل از پدال وا وا از بخش ریف استفاده میکنه.

عنصر کلیدی دیگه از آهنگ سولوی ان هستش از حدود ۲:۳۰ شروع میشه. در اولین بار شنیدن احتمالا میگید فقط یه نویز باشه و اون رو رها میکنین اما اگه به دقت گوش کنین می بینید که یه ترتیب از ریتم های خاص هستش، طراحی شدن تا یکی از رَپ های زَک دِ لا روچا که قبل تر توی آهن می خونه رو کپی کنن.

پس بصورت کلی، چیزی که به نظر پرخاشگرانه میاد اومده تا چیزی با ظرافت های عمیق رو پنهان کنه.

  1. آهنک ” I Am The Highway ” در سال ۲۰۰۲ از گروه آودیو اِسلِیو

…………………

یه بالاد که احتمالا ملودیک ترین آهنگ این آلبوم از آودیو اِسلِیو باشه، هنوز هم در بخش های انرژی زیادی داره اما در ریف دیستورت شده حرکتی انجام نمیده.

بیشتر یه آهنگ تشکیل شده از الگوهای آکورد ملودیک هستش که با یسری تاکیدات ریتمیک، افزایش ولوم، جابجایی ارگان در بخش مقدمه یا اینترو  بهش ادویه زدن.

اگرچه دوباره این بخش سولو هستش که بهترین حالت مُرِلو رو نشون میده. با اینکه از دیلِی دیجیتال برای ساخت بومی از سولو استفاده میکنه، دوباره از ریتم افکت ها به اندازه خود افکت ها استفاده میکنه، این بار اصلا از پدال وَمی بهره نمیبره. با اینحال مُرِلو نشون داد که حتی بدون پدال وَمی محبوبش هم باز می تونه از عهده آهنگ بر بیاد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن